Limoncello

0 reacties | mei 29, 2013

gastronomia-costiera-amalfitana-limoncello-iconaWie ooit het recept van limoncello heeft bedacht, is niet helemaal duidelijk en er doen vele verhalen de ronde. Degene die het heeft uitgevonden, komt in ieder geval uit de streek tussen Napels en Salerno. Deze woeste kuststreek heeft een zonnig klimaat en een vruchtbare vulkanische bodem. Dit zorgt ervoor dat de enorme citroenen met dikke schillen die hier groeien, als de beste van Italië genoemd worden.

De echte limoncello is een destillaat van de beroemde citroenen en heeft een beschermd predicaat: de BOB (beschermde oorsprongsbenaming). Het mag alleen deze naam gebruiken wanneer het geproduceerd wordt met citroenen uit het gebied van de Napolitaanse Golf bij Sorrento en Capri. In de supermarkten vind je veel neppers met fantasienamen als limoncino oflimonello. Ook heel lekker, maar niet gemaakt van de citroenen uit de Amalfi streek. De naam limoncello is namelijk een geregistreerd merk.

Het verhaal gaat dat Maria Antonia Faraca het recept rond begin 1900 bedacht heeft. Zij zorgde voor een grote citroen- en sinaasappeltuin en gaf het recept aan haar kleinzoon of neef om op de kaart van zijn restaurantje te zetten. In 1988 registreerde de zoon van deze kleinzoon, Massimo Canale, het merknaam limoncello. Anderen uit de streek Amalfi beweren dat de citroenlikeur al langer bestaat dan rond 1900. Vissers gebruikten het al veel eerder in de tijd van de invasie tegen de ochtendkou. En nog weer anderen zijn van mening dat het drankje is ontwikkeld door de monniken in het klooster.

Limoncello wordt gemaakt van citroenen, suiker, alcohol en water. De citroenen worden met de hand geplukt, gewassen en jr9x61schoongeborsteld om eventuele bestrijdingsmiddelen te verwijderen. De schillen van de citroenen worden in de pure alcohol gelegd en na een week wordt er water en suiker aan het citroenmengsel toegevoegd. Vervolgens worden de schillen eruit gehaald, de drank wordt gefilterd en gaat voor een week in de diepvries. Daarna is het klaar om te drinken.

Iedere Italiaanse familie heeft wel zijn eigen recept en is eenvoudig te maken. Tot zo’n 15 jaar geleden werd het drankje op kamertemperatuur geschonken. Daarna kwam iemand op het idee het drankje ijskoud te schenken. Heel slim, want door de lage temperatuur wordt het drankje stroperig, de alcoholsmaak minder heftig en de friszoete smaak blijft langer op je smaakpappillen hangen. Ondertussen wordt limoncello wereldwijd gedronken, en niet alleen als digestief, maar het wordt ook gebruikt in cocktails (denk maar aan de Sgroppino) en verwerkt in lekkere toetjes, gebak en bonbons.

Een van mijn favoriete toetjes is de Baba met limoncello, maar wordt ook wel met rum gemaakt. Dit zijn een soort kleine madeleines of cakejes geweld in de limoncello. Meer hierover in het stukje over de herkomst van dit lekkernij en natuurlijk lekkere recepten.

Mocht je zelf limoncello willen maken, kijk dan op deze site bij de recepten. Koop je liever een limoncello? Dan is het wel leuk om te weten dat in Nederland ook limoncello wordt gemaakt. Het likeurmerk Fiorito mag zelfs sinds kort het internationale kwaliteitskeurmerk ‘Limoncello Superiore’ dragen. Kijk voor meer informatie op hun site: www.limoncellodifiorito.com

Wil je variatie? Mister Kitchen heeft sinds kort zijn eigen “Rabarcello”. Dit is een lichtroze likeur a la limoncello, maar dan op basis van rabarber. Kijk voor meer informatie op hun site: www.rabarcello.com

Bronnen: italië in bedrijf, Vita Libera, Italieplein, Inamalfi